Wielu z nas zaczyna nowy rok z postanowieniem poprawy formy fizycznej, a darmowy dostęp do siłowni, który oferuje pracodawca, może być świetną motywacją. Taki benefit przynosi korzyści obu stronom. Jednak kluczowe pytanie brzmi: czy karnet na siłownię od pracodawcy w Norwegii jest świadczeniem wolnym od podatku, czy jednak należy go opodatkować? Zasady są precyzyjne i warto je znać.
Kiedy karnet na siłownię od pracodawcy w Norwegii jest traktowany jako świadczenie socjalne (Velferdstiltak)?
Zasadniczo, aby benefit sportowy był wolny od podatku, norweskie przepisy traktują go jako tzw. velferdstiltak, czyli rozsądne świadczenie socjalne/integracyjne. Oznacza to, że pracodawca musi skierować ofertę do wszystkich lub znacznej grupy pracowników.
Uznaje się to za świadczenie niepodlegające opodatkowaniu w następujących przypadkach:
Gdy pracownicy mają dostęp do siłowni w budynku firmy.
Gdy firma wynajmuje obiekt (np. salę w centrum fitness) na określone godziny, aby pracownicy mogli ćwiczyć wspólnie.
Gdy pracodawca zatrudnia instruktora do prowadzenia zorganizowanych zajęć w siedzibie firmy lub w wynajętym lokalu.
Przykład świadczenia wolnego od podatku:
Pracodawca podpisał umowę z siłownią na stałe godziny treningów dla swoich pracowników. W każdy poniedziałek i czwartek od 18:00 do 20:00 wszyscy pracownicy mogą wziąć udział we wspólnych zajęciach. Standardowy koszt karnetu to 1000 NOK miesięcznie, który w całości pokrywa firma. Jest to świadczenie wolne od podatku, ponieważ treningi są wspólne i odbywają się w ustalonym czasie.
Indywidualny karnet na siłownię od pracodawcy w Norwegii – kiedy jest to korzyść podlegająca opodatkowaniu?
Inaczej wygląda sytuacja, gdy firma pokrywa koszty indywidualnego karnetu, który uprawnia pracownika do korzystania z siłowni w dowolnym, wybranym przez siebie czasie. Przepisy nie uznają takiego benefitu za rozsądne świadczenie socjalne, dlatego w rezultacie staje się on korzyścią podlegającą opodatkowaniu.
Wartość świadczenia, od którego należy zapłacić podatek, ustala się na podstawie jego wartości rynkowej.
Przykład świadczenia podlegającego opodatkowaniu:
Pracodawca wynegocjował z siłownią zniżkę na karnety dla swoich pracowników. Standardowa cena to 1000 NOK miesięcznie. Firma płaci 500 NOK, a pracownik 200 NOK. Korzyścią podlegającą opodatkowaniu jest nie tylko kwota 500 NOK pokrywana przez pracodawcę, ale także wynegocjowany rabat w wysokości 300 NOK. Oznacza to, że do dochodu pracownika należy doliczyć 800 NOK.
Trening w celu zapobiegania urazom – wyjątek od reguły
Istnieje ważny wyjątek od powyższych zasad. Jeżeli pracodawca organizuje treningi w celu zapobiegania urazom lub chorobom zawodowym (np. bólom pleców u pracowników biurowych), takie świadczenie może być wolne od podatku.
Kluczowe warunki to:
Musi istnieć realny związek między charakterem pracy a programem treningowym.
Firma realizuje program we współpracy ze specjalistą, np. fizjoterapeutą.
Trening nie może obejmować więcej form aktywności, niż jest to konieczne do zapobiegania urazom związanym z pracą.
Doskonałym przykładem jest masaż w miejscu pracy, który ma na celu redukcję napięcia mięśniowego spowodowanego pozycją siedzącą. Urząd skarbowy może uznać taki zabieg za działanie profilaktyczne, co sprawia, że jest on wolny od podatku.
A co z firmową drużyną sportową (Bedriftsidrett)?
Norweskie przepisy zazwyczaj traktują koszty prowadzenia firmowej drużyny sportowej (np. piłkarskiej czy siatkarskiej) jako świadczenie socjalne wolne od podatku. Dotyczy to również strojów sportowych, których pracownicy używają podczas wspólnych treningów i zawodów. Należy jednak pamiętać, że zwolnienie podatkowe nie obejmuje prywatnego korzystania z tych strojów.
